Στην καρδιά του χειμώνα, καθώς τα λαμπερά διακοσμητικά φώτα αφήνουν ακοίμητη τη νύχτα και βιτρίνες ξυπνούν ματαιοδοξία, φιλαρέσκεια και αστική επιδειξιομανία και κοινωνικούς διαχωρισμούς, παίρνω ένα κάρβουνο από το τζάκι του σπιτιού μου και το κάνω προσάναμμα.
Με τη φωτιά που θα ανάψω, κατακαίω όλα τούτα! Καίω τις δυσάρεστες αλλαγές που έφερε ο χρόνος που φεύγει. Με την ίδια φωτιά που θεριεύει από ό,τι άχρηστο πετώ μέσα της, αναζωπυρώνω την ευγνωμοσύνη για ό,τι καλό έλαβα, ό,τι χρήσιμο έμαθα, κάθε ευγενικό και ανιδιοτελή άνθρωπο που βρέθηκε στον δρόμο μου. Κρατώ ζεστή την αγάπη που εισέπραξα και έτσι τη δίνω για περίθαλψη σε όσους τη στερούνται με όλους τους τρόπους.
Παίρνω και τη φιγούρα από πηλό Του Χριστού από τη φάτνη του χριστουγεννιάτικου δέντρου μας, που είναι πολύ παλιά και ανεξήγητα άθικτη. Ζεσταίνω το Θείο βρέφος δίπλα στη φωτιά και κάνω σύμβολο τη φιγούρα του, υπόμνηση, ότι οι δυσκολίες και η φθορά του χρόνου δεν ακουμπούν την ελπίδα και την αγάπη, που είναι πάντα δυνατότερες.
Η φωτιά όλο και μεγαλώνει και ρίχνει το κάμα και το φως της παντού. Σε αυτό το φως παίρνουν μορφή οι ιστορίες των ανθρώπων που καθημερινά κάνουν το καλύτερο που μπορούν.
Ανάψτε μια τέτοια φωτιά και κρατήστε την άσβεστη όλον τον χρόνο…
Καλά Χριστούγεννα! Υγεία, αγάπη, ειρήνη, προκοπή!