Το 2026 βρίσκει το Αυτοκινητοδρόμιο της Πάτρας σε καθεστώς διαπραγμάτευσης και πίεσης. Οικονομικής, θεσμικής και -πλέον- νομικής. Ως εκ τούτων, το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις Ρέντες Αχαΐας δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει συμφωνία με επενδυτή, αλλά και τι θα απομείνει αν δεν «πέσουν» οι υπογραφές δεδομένων των χρωστούμενων.
Το εξώδικο που κοινοποιήθηκε στην «Αυτοκινητοδρόµιο Πάτρας Α.Ε.» από την εταιρεία «NOISIS Σύµβουλοι Επιχειρησιακής Στρατηγικής και Ανάπτυξης Α.Ε.» φωτίζει µια σκοτεινή πτυχή της υπόθεσης, που µέχρι σήµερα έµενε εκτός δηµόσιας συζήτησης. Σύµφωνα µε το έγγραφο, η εταιρεία καλείται να καταβάλει συνολικό ποσό 738.516 ευρώ, που αφορά επιδικασθέν κεφάλαιο 289.200 ευρώ, τόκους 381.969 ευρώ, δικαστικά έξοδα, τέλη και πρόσθετους τόκους υπερηµερίας
Ειδικότερα, η απαίτηση αυτή εδράζεται σε τελεσίδικη και αµετάκλητη απόφαση. Ανάγεται στα χρόνια που ιδιώτης επενδυτής, ο οποίος κατέχει την πλειοψηφία των µετοχών, είχε εµφανιστεί ως ο άνθρωπος που θα υλοποιούσε το έργο. Είχε ενταχθεί στον αναπτυξιακό νόµο, είχε παρουσιαστεί ως η «οριστική λύση» για ένα εγχείρηµα που για χρόνια παρέµενε στα χαρτιά. Όµως η επένδυση δεν προχώρησε ποτέ και η εταιρεία που εκπόνησε τη µελέτη, όπως προκύπτει, δεν πληρώθηκε.
Το αποτέλεσµα είναι ότι σήµερα, δέκα και πλέον χρόνια µετά την έναρξη των τόκων (από 19-5-2013, όπως αναφέρεται στο εξώδικο), η αρχική οφειλή έχει διογκωθεί δραµατικά
«Μαύρα» μαντάτα
Επίσης, το εξώδικο προχωρά ένα βήµα παραπέρα. Αναφέρει ρητά ότι επίκειται µεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας «διά πωλήσεως των µετοχών των σηµερινών µετόχων αυτής σε τρίτο αγοραστή». Δηλαδή, η πιστώτρια εταιρεία έχει πλήρη γνώση της διαπραγµάτευσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι έχει µέχρι σήµερα αποφύγει την αναγκαστική εκτέλεση επειδή της είχε δοθεί η διαβεβαίωση ότι η οφειλή θα εξοφληθεί από το τίµηµα της επικείµενης πώλησης
Με απλά λόγια: η συζητούµενη επένδυση αποτελεί κάτι οξύµωρο. Από τη µία, εν δυνάµει αναπτυξιακή προοπτική και πιθανή σανίδα σωτηρίας για παλαιές οφειλές και µετόχους. Από την άλλη, εάν δεν υλοποιηθεί, κάποιοι όχι µόνο δεν θα πάρουν χρήµατα, αλλά θα πληρώσουν και τα υπέρογκα χρωστούµενα.
Αμείλικτα ερωτήματα
Σήµερα, πλέον, τα ερωτήµατα που ανακύπτουν είναι απλά αλλά εκρηκτικά: αν για µία µόνο µελέτη η εταιρεία οφείλει σχεδόν τρία τέταρτα του εκατοµµυρίου, πόσες ακόµη εκκρεµότητες υπάρχουν; Υπάρχουν άλλοι προµηθευτές, σύµβουλοι, τεχνικά γραφεία ή συνεργάτες που δεν έχουν εξοφληθεί;
Υπάρχει περίπτωση ο νέος υποψήφιος επενδυτής να πληρώσει και τα παλιά χρωστούµενα; Δύσκολο έως απίθανο. Άρα, το γεγονός -που επιµελώς κάποιοι έκρυβαν- ίσως οδηγήσει σε δύσκολες καταστάσεις.
«Διαπραγματεύεται μόνος του»
Στο µεταξύ, σύµφωνα µε όσα έχουν γίνει γνωστά, ο Πρόεδρος της εταιρείας φέρεται να διαπραγµατεύεται απευθείας µε τον επιχειρηµατία Μάριο Ηλιόπουλο, χωρίς -κατά πληροφορίες- να έχει προηγηθεί σαφής, ρητή και εξειδικευµένη εντολή από όλους για το εύρος και τους όρους της διαπραγµάτευσης. Σε ένα Διοικητικό Συµβούλιο όπου συµµετέχουν τόσο ιδιώτες όσο και δηµόσιοι φορείς, η µονοκεντρική διαχείριση µιας τόσο κρίσιµης υπόθεσης γεννά, τουλάχιστον απορίες.
Διότι εδώ δεν γίνεται λόγος για µια µικρή επιχειρηµατική συµφωνία. Αλλά για µια εταιρεία στην οποία µετέχουν δηµόσιοι θεσµοί, µε κεφάλαια που προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισµό. Μιλάµε για γη, στις Ρέντες Αχαΐας, που έχει αποκτηθεί µε την προοπτική ενός µεγάλου έργου, όπως και για δικαστικά επιδικασµένες οφειλές, οι οποίες -αν δεν εξοφληθούν- µπορούν να οδηγήσουν σε µέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης.
Εξάλλου, το ίδιο το εξώδικο είναι σαφές: η πιστώτρια εταιρεία καλεί σε άµεση ενηµέρωση για την ηµεροµηνία µεταβίβασης των µετοχών και την εξόφληση της οφειλής, επιφυλασσόµενη παντός νοµίµου δικαιώµατός της. Αυτό σηµαίνει ότι, εάν δεν υπάρξει συµφωνία ή εάν το τίµηµα δεν καλύψει την απαίτηση, ο δρόµος της κατάσχεσης παραµένει ανοικτός.
Ζητήματα από τους μετόχους
Τέλος, όπως λέγεται από πολλούς, «η διαπραγµάτευση µε τον νέο επενδυτή δεν µπορεί να διεξάγεται υπό καθεστώς σιωπής ή περιορισµένης ενηµέρωσης των µετόχων. Διότι κάθε καθυστέρηση, κάθε ασάφεια, κάθε εσωτερική τριβή αυξάνει τον κίνδυνο να χαθεί το momentum – και µαζί του η δυνατότητα επένδυσης».
Επιπλέον, «τίθεται και ένα ζήτηµα ισοτιµίας µεταξύ των µετόχων. Εάν το τίµηµα της πώλησης πρόκειται να καλύψει παλαιές οφειλές, ποιο θα είναι το καθαρό ποσό που θα αποµείνει; Θα λάβουν όλοι «κάτι από τα λεφτά τους πίσω», όπως εύλογα αναρωτιούνται; Ή θα εξανεµιστεί το µεγαλύτερο µέρος σε δικαστικές απαιτήσεις και τόκους;»
Η υπόθεση του Αυτοκινητοδροµίου Πάτρας είναι µια ιστορία συσσωρευµένων αποφάσεων, χαµένων ευκαιριών και οικονοµικών εκκρεµοτήτων που έρχονται τώρα να απαιτήσουν λογαριασµό.
Αν η νέα επένδυση ευοδωθεί, µπορεί να αποτελέσει την αρχή µιας νέας σελίδας. Αν όµως αποτύχει, το ενδεχόµενο να βρεθεί η ακίνητη περιουσία της εταιρείας αντιµέτωπη µε κατασχέσεις είναι νοµικά ενεργό.
*Δημοσιεύτηκε στην εφημέριδα ΝΕΟΛΟΓΟΣ