Πριν λίγες μέρες έγινε γνωστό ότι το Γενικό Λύκειο Ερυμάνθειας παύει να λειτουργεί αυτόνομα και μετατρέπεται σε Λυκειακές Τάξεις, υπαγόμενο πλέον στο τοπικό Γυμνάσιο. Για κάποιους ίσως αυτό να φαίνεται μια τυπική διοικητική αλλαγή. Για όσους, όμως, ζούν και μεγαλώνουν τις οικογένειές τους εδώ, είναι κάτι πολύ σοβαρότερο.
Δεν είναι μυστικό ότι σε εκπαιδευτικό επίπεδο μπορεί να προβάλλονται επιχειρήματα για τη συγχώνευση. Μικροί μαθητικοί πληθυσμοί, λίγες τάξεις, υψηλό κόστος. Αυτά τα δεδομένα υπάρχουν και δεν αγνοούνται. Όμως πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, μαθητές που βλέπουν το σχολείο τους να μικραίνει κι άλλο.
Η ουσία είναι ότι κάθε τέτοια απόφαση στέλνει ένα μήνυμα: ότι αντί να στηρίζουμε την ύπαιθρο, διαχειριζόμαστε την υποβάθμισή της. Αντί να αναζητούμε τρόπους να κρατήσουμε τα παιδιά εδώ, τους ζητάμε να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες — συχνά πιο δύσκολες. Κανείς δεν θα αφήσει τον τόπο του αν έχει δουλειά, σχολείο, γιατρό, παιδεία. Αν όλα αυτά σταδιακά χάνονται, τότε η φυγή μοιάζει μονόδρομος.
Το πιο ανησυχητικό είναι ο τρόπος που φτάσαμε σε αυτή την εξέλιξη: χωρίς επαρκή ενημέρωση, χωρίς διάλογο, χωρίς να δοθούν ευκαιρίες για εναλλακτικές λύσεις. Μια αιφνιδιαστική πρακτική που μας κρατά απλούς θεατές των γεγονότων. Αυτό δεν αξίζει σε κανέναν τόπο.
Κανείς δεν λέει ότι τα προβλήματα λύνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως αν δεν υπάρχει σχέδιο, αν δεν υπάρχει πίεση για κίνητρα, αν δεν υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια από όλους — τότε το μόνο που μένει είναι να αποδεχόμαστε το μοιραίο. Και η τοπική κοινωνία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως τέτοιες αποφάσεις του κεντρικού κράτους δεν έχουν άλλο σκοπό από την απογύμνωση του Ερυμάνθου από κάθε πολιτική υποδομή, με συνέπεια την περαιτέρω υποβάθμιση της περιοχής και εν τέλει την εγκατάλειψη της από τους νέους μας.
Ως εκ τούτου έχουμε ανάγκη από λύσεις που θα δώσουν προοπτική: στήριξη στις οικογένειες, κίνητρα για να παραμείνουν νέοι άνθρωποι, ενίσχυση της τοπικής εκπαίδευσης με ουσιαστικά μέτρα. Δεν ζητάμε τίποτα υπερβολικό — ζητάμε τα αυτονόητα για να μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό έναν τόπο που αξίζει να έχει μέλλον.
Ο Ερύμανθος και κάθε μικρή τοπική κοινωνία χρειάζονται ανθρώπους που να πιστεύουν ότι υπάρχει δρόμος μπροστά — αρκεί να μη μείνουμε σιωπηλοί και αμέτοχοι μπροστά σε κάθε κακό νέο που θα ακούμε για τον τόπο που μας γέννησε και μας καθορίζει σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Δημήτρης Δριβίλας
Δημοτικός Σύμβουλος Ερυμάνθου